Genieten van de kleine dingen…

Momentous 50%Deze blog gaat over genieten. Genieten van de kleine dingen in het leven. Omdat het leven mij soms aanvliegt, mijn hoofd regelmatig overloopt en ik mijn focus dreig te verliezen, is genieten van de natuur en de frisse buitenlucht voor mij extra belangrijk. Ik word rustig van de wonderen der natuur en van buiten zijn. Vaak nemen we de wereld om ons heen voor lief en dat is zonde. Ik beleef die momenten buiten echt intens en vind het kleine cadeautjes aan mezelf.

Elk jaar is het daarom weer een feest als de lente is begonnen. Narcissen en tulpen schieten uit de koude grond omhoog en lichtroze en witte bloesem duikt overal op. Voor mij is dit misschien wel de mooiste periode in het jaar. Het voelt alsof je voortdurend in een ansichtkaart loopt.

De rondjes met mijn hond werden dus wat langer de afgelopen tijd. Ik stond vaak stil om weer een ‘genietmomentje’ te vangen in een foto. Vooral als je onder zo’n bloeiende appelboom gaat staan en naar boven kijkt, dat levert vaak geweldige foto’s op. Als de lucht erboven knalblauw is, of met van die fijne Hollandse wolkenluchten als achtergrond, levert dat de beste foto’s op.

Bij de Pieterskerk in Leiden staan voor en naast de kerk Japanse kersenbomen. Dat zijn voor mij de kampioenen van de bloesem. Elk jaar houd ik in de gaten of deze bomen al in bloei staan, want de bloeiperiode is maar heel kort en als het een keer hard waait is het voorbij. Dit jaar heb ik het gelukkig weer kunnen aanschouwen. Toppunt van genieten! Wat een geluk dat ik op een zaterdag in Leiden in de stad was. Ik was er namelijk vier dagen later weer en toen was de bloesem al veranderd in blaadjes. Ik had die bloeiende kersenbomen ook dit jaar toch maar mooi weer even meegepakt!

In mijn eigen tuin staat ook een juweeltje: de magnolia. Deze boom stond er al toen wij dit huis tien jaar geleden kochten en biedt in de zomer schaduw als natuurlijke parasol. In de lente schittert deze boom met lichtroze bloemen. Je veegt je daarna een ongeluk, zoveel blad komt er vanaf, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Het ene jaar staat de magnolia eind maart al in bloei, het andere jaar pas in april. Als het een paar dagen zonnig en warm is, dan gaat het hard en barsten de knoppen open.

Helaas is het nu weer voorbij. Door de regen van de afgelopen dagen ziet de bloesem die nog resteert er zelfs wat vies en bruin uit. Maar ook dit hoort erbij en wat nu volgt is het heerlijke frisse groen dat je overal ziet opdoemen. Blijven genieten dus!

Momentous 50%Wat nou eigenlijk de zin van deze blog is? Ik probeer je te laten zien dat er zoveel moois is om je heen. Ga naar buiten, kijk om je heen en zie hoe mooi de natuur is!

Zo simpel dus. Niets meer, niets minder.

Energie steken in herstel…

Momentous 50%Maanden loop ik al te tobben met mijn lijf. Een maand of vijf geleden begon het met pijn in mijn linker heup. Tijdens het hardlopen kreeg ik pijn en de pijn werd erger. De massages bij Feelgood Marloes Hansen werden pijnlijker en hardlopen werd me afgeraden. Nu weet ik zelf ook wel dat hardlopen erg belastend is voor je lijf, maar ik doe het nu eenmaal graag. Begin november liep ik mijn laatste hardlooprondje. In de herfst en winter raak ik mijn racefiets ook niet aan, want fietsen in de kou en regen vind ik niet leuk. Kortom, het enige dat ik nog kon zonder pijn, was wandelen.

Nu heb ik het ‘geluk’ dat ik een vriendin heb met een hernia. Lopen is voor haar verplichte kost, dus eind november sloot ik me bij haar aan en sindsdien maken we samen eens per week een flinke wandeling. Ik had nooit gedacht dat ik wandelen zo leuk zou vinden. Samen lopen is ook nog eens heel gezellig en de tijd vliegt.

Afgelopen twee weken ging mijn linker been echter zoveel pijn doen, dat zelfs wandelingetjes met mijn hond een uitdaging werden. Pijn had ik, uitstraling vanuit mijn rug, pijn in mijn linker been tot in mijn voet. Een doof gevoel in mijn tenen, alsof mijn voet slaapt. Ik vreesde het ergste: een hernia.

Op aanraden van Marloes ben ik vorige week naar een manueel therapeut gegaan. Zo kon het immers niet langer. Als zelfs gewoon lopen lastig wordt, dan houdt het wel zo’n beetje op. Bovendien werd ik er doodongelukkig van.

Na twee behandelingen bij de manueel therapeut vorige week voelt mijn lijf gelukkig al wat beter aan. De ergste zenuwpijn is weg. Opgelucht was ik, toen vastgesteld werd dat ik geen hernia heb, maar een geprikkelde zenuw in mijn rug. Maar, accepteren dat herstel veel tijd kost en dat ik geduld zal moeten hebben, dat is nog wel een dingetje.

Geduld is niet mijn sterke kant. Bovendien voel ik mij toch een beetje een kneus dat ik nu alleen nog maar kan wandelen. Een half jaar geleden was ik nog in staat om bijna 12 kilometer hard te lopen en wat kan ik nu nog? Veel te weinig! Ik merk dat het me frustreert, dat ik het niet accepteer dat mijn lijf niet doet wat ik wil. Ik vind het confronterend ook. Ik wil me fit voelen en voel me simpelweg veel sterker als ik veel sport. Iets dat ik al een hele tijd niet doe. Waarschijnlijk mis ik de endorfines. Voortdurend pijn in je lijf hebben is bovendien vermoeiend en het feit dat ik me er mentaal zo druk over maak, helpt natuurlijk ook geen bal.

Ja, ik wéét dat het tijd nodig heeft, dat het echt allemaal wel weer goed komt, dat ik geduld moet hebben, bla bla bla. Begrijpt niemand dan hoe frustrerend het is om met dat prachtige weer al die hardlopers te zien? Dat ik naar hen kijk, de frustratie voel en denk “zou ik dat ooit weer kunnen?” Tot die tijd blijf ik wandelen. Vanmiddag ga ik naar huis lopen vanaf mijn werk. Het is zoeken naar mogelijkheden om zoveel mogelijk te bewegen.

Een vriend van me zei: “steek je energie in je herstel”. Daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in. Misschien zit ik zelf mijn herstel wel in de weg, door geestelijk zo in de weerstand te zitten. Soms helpt het om je gedachten op papier te zetten als je iets dwars zit. Ik ben benieuwd of het nu ook dat effect zal hebben…

Two down, two to go!

HealthyLieve Merlijn,

Inmiddels ben ik al twee weken alcoholvrij! De tijd gaat snel en ik begin er nu wel aan te wennen.  De eerste week had ik het er echt heel moeilijk mee. Het leek wel of mijn leven alleen maar uit feestjes en etentjes bestond. En zonder alcohol moet dat toch wel saai zijn, dacht ik. In het begin voelde het als grappig; “ik ben de bob, dus ik ga aan het water”! Helemaal niet erg, maar bij een heerlijk stuk vlees hoort wel degelijk een rode wijn. Maar nee, ik blijf sterk. Mijn vriend genoot van zijn heerlijke wijntjes en als een verslaafde wilde ik perse even ruiken.
Stom natuurlijk en ik moest meteen denken aan de periode dat ik gestopt ben met roken. Even ruiken en eigenlijk een trekje of in dit geval een slokje willen nemen. Nee, ook nu heb ik het niet gedaan.
Ook al drink ik niet veel, ik vind het toch frappant dat ik dit soort verslavingsverschijnselen vertoon. En na 5 dagen kwam het, een hele diepe slaap en niet een maar meerdere nachten. Wat is dat een fijn gevoel, mijn doorzettingsvermogen wordt beloond. Na 10 dagen het volgende voordeel, mijn huid begint er beter uit te zien. Alleen maar voordelen en dat al na 10 dagen. Ik ben benieuwd welke veranderingen ik nog meer bewust dan wel onbewust mag meemaken. Zou het verlangen naar een goed glas wijn bij een heerlijke maaltijd verdwijnen? De tijd zal het leren.

Groeten, Bianca

Lieve Bianca,

Bij mij zitten er nu bijna twee weken op. Zaterdag 4 maart begon mijn periode van 30 dagen zonder alcohol. Na een fijne week wintersport, die gepaard ging met de nodige drankjes, was ik er eerlijk gezegd ook wel aan toe.
Op de piste tijdens de lunch rond 12.00 uur al een lekker biertje bestellen was heerlijk, maar na een week met het dagelijks nuttigen van alcoholische dranken, werd het echt tijd om pas op de plaats te maken. Misschien komt het door die vakantie dat het me nu zo makkelijk af gaat om niet te drinken, ik weet het niet. Ik moet bekennen dat ik van te voren echt had verwacht dat ik het heel lastig zou vinden om geen alcohol te drinken. Het tegenovergestelde blijkt waar: het gaat me tot nu toe heel makkelijk af, het kost me totaal geen moeite. Zelfs niet tijdens een feestje bij ons thuis afgelopen weekend. Voor het eerst in mijn leven dronk ik alcoholvrij bier. Ter afwisseling van thee, Spa rood, Rivella en Coca Cola zero, was dat wel even fijn. Al die zoete frisdranken vind ik namelijk niet lekker en bovendien zitten ze boordevol suikers, wat ik ook niet wil.
Wat me opviel tijdens dat feestje, was dat dus echt iedereen alcohol drinkt, de meeste mensen ook meer dan een glas. Ik was trots dat ik het niet deed, dat ik het kon, dat ik mezelf er niet ongezellig door vond. Waar ik voorheen na zo’n feestje moe was en het effect van de alcohol merkte, was ik nu nog fit en helder en dat gaf echt een lekker gevoel.
Andere voordelen die ik heb ervaren zijn het feit dat mijn huid er frisser uitziet, dat ik beter slaap en dat ik scherper ben in mijn hoofd. Die dingen zijn voldoende om te beseffen wat alcohol eigenlijk met je doet. Best schokkend vind ik het verschil dat ik merk. En dat voor een matige drinker! En tja, de kilo’s vliegen er ook af. Dat was geen doel, maar is toch wel een fijne bijkomstigheid.
Ik twijfel er dus geen moment aan of ik die 30 dagen zal volhouden. Het bevalt me eigenlijk wel. Een geheelonthouder zal ik op de lange termijn wel niet worden, maar minder drinken dan ik voorheen deed, gaat zeker gebeuren.
Even volhouden nog!

Liefs, Merlijn

Kom maar op!

imagesM3G0QKKWLieve Merlijn,

Net zoals iedere zondagavond bekijk ik mijn persoonlijke en gezinsagenda voor deze week en de rest van de maand. Kraamborrel, openingsfeest, museumnacht, vrijdagmiddagborrel, etentje, verjaardag. Zomaar een greep van waar ik me de maand maart allemaal mee bezig ga houden. Alleen vloog nu iedere keer de gedachte door mijn hoofd dat ik die maand niet mag drinken. Een vreemd hersenspinsel en ik vond het zelfs triest. Sinds wanneer staat de geboorte van een kind gelijk aan een glas champagne? Waarom combineer ik een gezellige avond uit eten met de gedachte aan welke gin tonic ik deze keer kies? Inmiddels is mijn omgeving al volledig op de hoogte en hebben zij de afgelopen maand verbaasd gereageerd als ik genoot van een heerlijk glas witte wijn. “Hey jij zou toch een maand stoppen, nu al opgegeven? Nee hoor, lieve vrienden, dat is pas per 1 maart.” Die opmerkingen waren voor mij weer een mooie opening om het onderwerp te bespreken en medestanders te vinden, of zoals een vriendin het noemde ‘lotgenoten’. Dat vond ik wel heel zielig klinken. Ik hou het op medestanders. Ik deel altijd graag en ook deze ervaring wil ik graag met anderen delen, hen de voordelen laten voelen en er ook iets mee laten doen. En hoe lekker is het om als vrouwen onder elkaar straks even te mogen zeuren over het feit dat we mineraalwater (met of zonder een smaakje of met of zonder bubbels) ook best lekker vinden en stiekem op de weegschaal gaan staan om te kijken of het voordeel oplevert? Ik ben in ieder geval klaar voor de start en jij?

Groetjes Bianca

Lieve Bianca,

De laatste weken merk ik dat ik er steeds meer klaar voor ben om in maart dertig dagen geen alcohol te drinken. Ik begin er zelfs naar uit te kijken, hoe gek dat ook mag klinken. In mijn sociale leven speelt drank (met alcohol dus) absoluut een grotere rol dan ik eigenlijk dacht. Ook ik heb in mijn omgeving de vraag gekregen waarom ik deze uitdaging aan wil gaan. Lacherig roept men dan “nou, veel succes en sterkte ook, ben benieuwd of het je gaat lukken”. De meeste mensen om mij heen zouden alcohol dus niet willen missen. Of kunnen zij het niet missen? Dat vraag ik me de laatste tijd steeds vaker af. Een enkeling reageerde door aan te geven ook mee te doen. Ik vraag me af of dat ook echt zal gebeuren. Het roepen is een ding, het doen vraagt iets anders van je.
Ik kan zonder alcohol, hoe lekker ik het ook vind. Natuurlijk ga ik die speciale biertjes missen en zullen mijn ‘vrienden’ van de Untappd-app mij missen. Het zal daar zeker opvallen als ik dertig dagen geen bier incheck. Zoals ik al eerder schreef wordt dagelijks drinken een gewoonte. Eentje waar ik graag vanaf wil. Ja, dat zou ik nu ook al kunnen doen. Maar ook ik vind het nu nog gewoon te gezellig om met mijn gezelschap mee te drinken. Opvallend is wel, dat ik echt meer van een drankje geniet sinds ik weet dat ik straks een periode geen alcoholische versnaperingen tot me zal nemen.
De afgelopen dagen was het weer behoorlijk raak, veel gezellige afspraken en die gingen ook weer gepaard met drank. Het gevolg is dat ik nu een moe gevoel heb. Ik heb slecht geslapen de afgelopen dagen en ik baal ook een beetje dat ik minder maat heb gehouden dan ik van plan was. Dus op jouw vraag of ik er klaar voor ben, kan ik volmondig bevestigend antwoorden. Kom maar op met dat mineraalwater!

Liefs, Merlijn

Het oog wil ook wat…

image3-21

Vorige week, tijdens mijn zeswekelijkse behandeling bij de schoonheidsspecialiste, vroeg ik haar: “Loes, wat is jouw ervaring met wimper extensions?” “Nou Merlijn, dat is ook toevallig, dat gaan we hier binnenkort ook doen in de salon!” was haar reactie. Omdat ik al een aantal vrouwen met wimper extensions ken, was ik er zelf ook nieuwsgierig naar geworden. Tijdens de behandeling kon ik Loes dus mooi even het hemd van het spreekwoordelijke lijf vragen.

Ze vertelde me precies hoe die behandeling in zijn werk gaat en hoe de wimper extensions in het dagelijks gebruik zijn. Ik houd niet van hele ingewikkelde toestanden namelijk, vooral niet ’s ochtends vroeg. Het verhaal van Loes klonk goed, ik wilde dit wel eens proberen. Haar extensions had ik al een keer gehad en dat beviel ook uitstekend, dus waarom nu niet eens iets nieuws proberen?

Op de Facebookpagina van Schoonheidssalon Ambachtspad zag ik vorige week een oproep, waarbij ze op zoek waren naar vrouwen die wimper extensions wilden laten zetten voor een schappelijk prijsje. Ik meldde mij dus direct aan en afgelopen dinsdag was het zover: op Valentijnsdag lag ik op de behandelstoel bij Tessa. Klaar voor mijn wimper-avontuur.

Tessa is de wimper-expert bij de salon. Ze begon met het reinigen van mijn ogen met een speciaal schuim. Mijn oogleden moesten heel goed vetvrij worden gemaakt, anders zou de lijm niet goed hechten. Nadat Tessa het schuim had aangebracht en met een speciaal borsteltje mijn wimpers had geborsteld, werden mijn ogen gespoeld met water. Alles gebeurde zeer consciëntieus, wat mij een geruststellend gevoel gaf. Het zijn tenslotte je ogen en die zijn toch kwetsbaar.

Tessa vertelde bij elke handeling wat ze ging doen. Ik moest bijna twee uur mijn ogen dichthouden en het was erg prettig precies te horen wat er gaat gebeuren. Voordat de wimpers geplaatst konden worden, werden de wimpers van mijn onderste oogleden afgeplakt met tape, zodat de lijm van de bovenste wimpers niet aan de onderste wimpers zou plakken. In dat geval zou ik mijn ogen niet meer kunnen openen en dat wil je toch te allen tijde voorkomen.

Daarna begon het echte werk: het plaatsen van de wimpers. Met de grootste precisie werden vijf wimpers op mijn linkerooglid geplaatst, waarna er vijf op mijn rechterooglid werden gezet. Zo wisselde dat af, tot er per oog tachtig wimpers bij waren gezet. Tessa was heel blij met mij als klant, want ik had volgens haar de perfecte wimpers voor extensions: lang en stevig. Tijdens de behandeling kreeg ik een branderig gevoel in mijn rechteroog. Gelukkig kon Tessa dat oplossen door met een luchtpompje af en toe lucht op mijn oog te blazen. 160 wimpers en dik twee uur verder was Tessa zeer enthousiast en tevreden over het resultaat. Ik begon ondertussen steeds nieuwsgieriger te worden!

Uiteindelijk ging het tape eraf en mocht ik mijn ogen open doen. Toen ik in de spiegel keek, was ik heel verrast. Wat was het mooi geworden! Het zag er zó natuurlijk uit, echt prachtig! Voortaan houd ik dus tijd over ’s ochtends: alleen wat mascara op de wimpers van mijn onderste oogleden, maar verder zijn mijn wimpers gewoon mooi als ik mijn bed uitstap. Tessa gaf me een borsteltje mee, waarmee ik twee keer per dag mijn wimpers moet borstelen, om te voorkomen dat ze aan elkaar gaan zitten. Waar ik verder op moet letten, is dat er geen reinigingsproducten die olie bevatten op mijn wimpers komen. Omdat er dagelijks wimpers uitvallen (natuurlijk proces bij iedereen), heb ik over drie weken een afspraak om mijn wimpers weer te laten opvullen.
image4-17
Ik ben nu ongeveer twee weken 43 jaar en geloof me als ik schrijf dat je dat echt wel begint te zien, vooral als ik ’s ochtends mijn bed uit stap. Ik merk dat ik meer moet ‘ontkreukelen’. Die rimpels en die grijze haren accepteer ik met liefde; ze laten zien dat ik een en ander heb meegemaakt in het leven. Al sinds mijn tienerjaren gebruik ik make-up, omdat ik er graag verzorgd uitzie. Het oog wil ook wat tenslotte. Nu is die make-up dus nauwelijks meer nodig. Tijd over voor een extra kopje koffie voortaan 😉

Waarom?!

image1.JPGLieve Bianca,

Ben jij de dagen ook al aan het aftellen? Het duurt nu nog ongeveer een maand tot onze alcoholvrije periode aanbreekt. Vanaf het moment dat ik besloot mee te doen aan IkPas, merkte ik dat ik me al veel bewuster werd van mijn alcoholinname. De afgelopen weken is het me gelukt om een aantal aaneengesloten dagen geen alcohol te drinken. Ik was blij te constateren hoe weinig moeite me dat kostte. Er is dus hoop!
Maandagavond zag ik een nieuw programma op televisie: ‘Leven in de brouwerij’, waarin Kasper van Kooten en Patrick Stoof op zoek gaan naar de geheimen van het bierbrouwen. Voor mij als echte ‘beergirl’ was dit echt een genot om te zien. Ik kreeg er ook dorst van, maar hield het keurig bij koffie. “Wat ga ik dit missen in maart!’ schoot er door mijn hoofd. Al drink ik niet elke dag, zo’n speciaal biertje op donderdag rond een uur of vijf, op vrijdag- en zaterdagavond of bij een zondagmiddagborrel met familie of vrienden aan tafel. Even stelde ik mezelf voor in zo’n situatie, met een glas mineraalwater voor mijn neus. Dat heb je tegenwoordig gelukkig wel in heel veel smaken, maar toch, het is geen bier.  Als ik nu een biertje uit onze speciale bierkoelkast pak, dan roep ik: “ik neem een biertje hoor, nu het nog kan!’, waarna mijn man altijd even moet zuchten.
Afgelopen week zag ik, op jouw aanraden, ook het programma ‘De kennis van nu’, waarbij de effecten van dertig dagen zonder alcohol werd gemeten bij een groep gematigde drinkers. Al schijnen sommigen te denken dat ik een alcoholprobleem heb nu ik heb aangekondigd mee te doen aan IkPas, ik schaar mezelf toch echt tot de groep ‘gematigde drinkers’.

Ik vond het enorm stimulerend en motiverend om te horen dat zelfs op gematigde drinkers de effecten van dertig dagen zonder alcohol er wel degelijk zijn. Ik verheug me nu al op een betere nachtrust en me fitter voelen. Waar verheug jij je op?

Liefs, Merlijn

Lieve Merlijn,

Ik blijf het een goed plan vinden dat we dit samen gaan doen, en met ons hopelijk nog veel meer gelijkgestemden. Net zoals jij zie ik mezelf ook als een gematigde drinker. Ik drink niet iedere dag en houd ook rekening met mijn dagelijkse leven als moeder, sporter en werknemer. Bij de voorbereidingen van een hardloopwedstrijd durfde ik zelfs niet te drinken omdat ik bang was dat dat mijn prestaties zou beïnvloeden. Helaas is het sporten even van de baan en hoef ik dus geen rekening te houden met een dieet of mijn alcoholinname. Maar zoals met zoveel dingen, geldt dit ook voor onze uitdaging: ik moet niet, maar ik wil!
Na de publicatie van onze eerste blog heb ik ook vragen gekregen en goedbedoelde opmerkingen. “Waarom?” is uiteraard de meest gestelde. Waarom? Daar hoef ik geen antwoord op te verzinnen, daar bestaan wetenschappelijk bewezen feiten over. Die feiten lezen we regelmatig op ‘Ik Pas’.  Je kunt me wel de vraag stellen Waarom wil IK dit? En dat antwoord is nog eenvoudiger. Ik wil dit omdat ik wil voelen wat het met mijn lijf doet of heeft gedaan. Op deze leeftijd gebeurt er veel met je lijf en hebben we ook veel te winnen en te verliezen. Van te weinig nachtrust kun je bijvoorbeeld dagen van slag zijn en ook minder scherp. En wat gebeurt er nog meer naast die gezondheidsvoordelen, mentaal en fysiek. Daar ben ik nou heel benieuwd naar.

Groetjes, Bianca

Doelloos door het leven…

image2-23Een maand of drie geleden kreeg ik last van een blessure: een ontstoken peesplaat op mijn linkerheup. Net toen ik enorm lekker aan het trainen was voor de Bruggenloop in Rotterdam. Die run kon ik dus wel vergeten en daar baalde ik verschrikkelijk van. Ik had me al zo vaak ergens voor ingeschreven en haakte dan uiteindelijk af omdat ik het toch niet zag zitten of niet genoeg getraind had. Dat was ook vervelend, maar wel mijn eigen keus. Dit keer liet mijn lijf me in de steek en dat vond ik veel erger. Het deed ook meer met me dan ik dacht.

Ik vroeg me af of ik ooit weer zou kunnen hardlopen zonder pijn, of ik ooit weer aan een run zou kunnen meedoen, al was het ‘maar’ vijf kilometer. “Misschien lukt dat me wel nooit meer” hoorde ik mezelf denken. Geen fijne gedachtes en weinig bevorderlijk voor een goed humeur. Ik beleefde immers veel plezier aan hardlopen en het idee dat je dat wellicht nooit meer kunt doen, is niet echt prettig.

Ik nam dus de verplichte rust. Niet tegen beter weten in tóch gaan hardlopen, maar verplicht mijn lijf laten herstellen. Ik ging wandelen, wat ik nu nog steeds wekelijks doe. En dan bedoel ik écht wandelen, niet die kleine rondjes met mijn hond. Nee, eens per week een flinke wandeling van acht á negen kilometer en stevig doorstappen. Inmiddels ben ik zelfs op het punt dat ik wandelen heel erg leuk vind.

Hardlopen deed ik afgelopen weekend weer, voor de tweede keer na de lange periode van image1-46rust. Vorige week liep ik mijn eerste pijnvrije rondje en afgelopen zondag bleef de pijn ook weg. Ik kon bijna vijf kilometer hardlopen! Ik heb wel enorm ingeleverd op het looptempo, maar dat maakt me nu even niets uit. Ik ben zó blij dat het weer gaat en dat ik geen pijn meer heb. Ik geniet er vreemd genoeg nu meer van, kijk meer om mij heen dan ik voorheen deed en ben ontzettend energiek en vrolijk als ik klaar ben.

Waar ik mezelf tot nu toe altijd doelen oplegde, heb ik ze nu niet. Ik had het nooit gedacht, maar ik vind het heerlijk. Ik sport veel minder dan ik de afgelopen jaren deed, maar ik denk dat ik nu meer geniet van wat ik aan sport doe. Waar zo’n blessure al niet goed voor is!

Die doelen komen misschien wel weer terug, maar bij kleine hardloopevenementen in de buurt kun je vaak op de dag zelf nog een startbewijs lopen, dus ik denk dat dat voorlopig een prima strategie is voor mij. Op de dag zelf kijken hoe mijn lijf aanvoelt en dan pas beslissen of ik meedoe.

image1-47Kortom, de druk is eraf. Druk die ik mezelf jarenlang heb opgelegd, omdat ik bang was te weinig te sporten als ik geen doel voor ogen had. Wat ook een rol speelde, was dat ik mezelf wilde bewijzen. Aan mezelf vooral. Het is bijzonder te ervaren dat het me eigenlijk uitstekend bevalt, ‘doelloos’ door het leven gaan.

Eind van deze week word ik 43, misschien komt de wijsheid dus inderdaad met de jaren?

Doe niet zo ongezellig!

Bianca en ik gaan samen meedoen aan IkPas. Hoe dat gaat? Dat lees je de komende weken in onze gezamenlijke blog!

Lieve Merlijn,

image1-45Over een maand is het zover, in april weer een jaar ouder, wijzer en nog gezelliger; 47! Ze zeggen dat het leven begint na 40, nou daar kan ik over mee praten. Na mijn 40e ben ik absoluut de gezelligheid op gaan zoeken. Voor iemand die tot haar 40e nooit dronk heb ik de ‘verloren tijd’ absoluut ingehaald. Voorzichtig begonnen met een roseetje in de zomer, daarna op zijn tijd een wijntje bij een etentje of zomaar op een feestje. Standaard een limoncello in de pizzeria en de gin tonics zijn tegenwoordig niet meer aan te slepen. Als moeder van twee pubers vind ik dat ik mijn ontspanning best wel op mag zoeken in de kroeg met vriendinnen, gezellig uit eten gaan en af en toe een terrasje pakken. En daarbij hoort inmiddels standaard een lekker wijntje. Een, twee of drie glazen dat maakt niet uit. Een, twee of drie avonden achter elkaar, dat maakt zeker wel uit. Ik begin aan mijn lichaam en geest te merken dat het absoluut gezellig is maar toch niet zoals het hoort. Misschien is het tijd om de uitdaging met mezelf aan te gaan om niet te drinken. Om te ervaren hoe het voelt om ‘niet gezellig’ te zijn. Voor mij is het in ieder geval de komende 30 dagen (of misschien wel 33 ;-)) “Nee, ik pas!”

Doe je mee?

groeten Bianca

Lieve Bianca,

image2-22Ja, ik doe mee! Zoals je weet houd ik wel van een drankje. Bij voorkeur speciale biertjes, waar ik tegenwoordig zelfs een app voor op mijn telefoon heb om ze te beoordelen. Het sluipt erin, elke dag een alcoholische versnapering. Omdat de bieren die ik drink vaak meer alcohol bevatten dan gewoon pils, houd ik het meestal ook bij eentje. Maar de afgelopen maanden sloop het er langzaam in. Elke dag een drankje en in het weekend vaak wat meer, dat vind ik echt niet oké.
Bovendien merkte ik dat ik, als ik niet helemaal lekker in mijn vel zat, een biertje nam om dat probleem op te lossen. Denken dat drank ontspant en dat je dan lekkerder slaapt, terwijl je weet dat het tegendeel waar is.
In mijn leven zijn er zo vaak momenten waarop er om mij heen gedronken wordt. ‘Voor de gezelligheid’, dat wel, maar moet daar dan perse altijd drank bij? Ik denk het niet. Na mijn skivakantie doe ik dus met je mee: 30 dagen geen alcohol. Ik weet dat het ons gaat lukken, al zal ik het soms echt wel enorm ongezellig vinden. Drank is nu eenmaal lekker. Het helpt mij dat we dit samen gaan doen en ik ben nieuwsgierig naar de ervaring die het ons zal opleveren.
Op jouw verjaardag proosten we dan op het behaalde doel, met spa rood, of met een gin tonic?

Liefs, Merlijn

Mijn blubberbuikje…

Het houdt de gemoederen in de sociale media de laatste dagen flink bezig: het gesprek met Fajah Lourens bij Jinek eind vorige week. Voor wie het niet gezien heeft, kijk hier even.

Fajah is sinds kort dieetgoeroe geworden en gunt ons vrouwen allemaal een ‘killerbody’. Een heuse ‘fitgirl’ kunnen we worden, wat wil je nou nog meer?! Dat wil toch iedere vrouw?

image1-44Hoewel ik het vaak eens ben met de uitspraak “ieder pondje gaat door het mondje” en inderdaad denk dat (te)veel mensen ongezond en vooral teveel eten, draaft Fajah wel een beetje door. Met haar account op Instagram laat ze haar volgers zien wat een fantastisch mooi en gespierd lijf zij heeft. Helemaal niets mis mee hoor, ik vind dat zelf ook mooi. Maar wat denken al die pubermeisjes als ze deze foto’s zien? Dat dit het ideaalbeeld is van hoe een vrouw eruit hoort te zien? Dat je gewoon heel weinig moet eten en veel moet sporten en dat je dan vanzelf zo’n lijf krijgt? Dat je vooral mager en gespierd moet zijn, omdat je anders toch een beetje een sukkel bent en niet echt meetelt?

Zelf heb ik een dochter van 11. Een knap meisje, al zeg ik het zelf. Ze is gezond en ziet er ook zo uit: niet te dik, lekkere gespierde benen en goeie billen. Ik wil niet dat zij met zo’n ‘ideaalbeeld’ de pubertijd in gaat. Thuis proberen wij onze kinderen bij de opvoeding mee te geven wat gezond en ongezond is en dat het vooral belangrijk is om lekker in je vel te zitten. Dat sporten daar een goede bijdrage aan levert, dat weten mijn kinderen maar al te goed.

image3-19Natuurlijk heeft Fajah gelijk als ze zegt dat vrouwen er iets aan moeten doen als ze vinden dat ze te dik zijn. Niet zeiken, ga aan de slag! Ben ik helemaal met Fajah eens. Zorg dat je een lijf krijgt waar je tevreden mee bent. Doe dat bovendien niet voor de buitenwereld, maar voor jezelf. Intrinsieke motivatie is het enige dat echt werkt. Daarnaast denk ik dat het goed is om bij jezelf na te gaan waaróm je ontevreden bent over je lijf en hoe het komt dat je te zwaar bent en ontevreden. Als je niet op zoek gaat naar die bron, zul je wellicht met een streng dieet de nodige kilo’s kwijt raken, maar is het echte probleem niet opgelost. Je hebt maar een leven, dus zorg ervoor dat je lekker in je vel zit. Of dat nu in maat 42 of maat 36 is, dat maakt niets uit.

Nu zullen sommige lezers misschien denken: “jij hebt makkelijk praten, jij bent slank!”. Dat klopt, ik ben slank, draag maat 36, weeg ongeveer 61 kilo, al een aantal jaar nu. Weet wel dat ik een jaar of drie, vier geleden nog maat 40-42 had en echt veel te zwaar was voor mijn 1.64 meter. Daar heb ik dus iets aan gedaan. Aanpakken die handel! Ik ben vooral anders gaan eten, maar zeker ook minder. Daarnaast ben ik gaan sporten, zodat mijn lijf ook wat strakker werd en omdat iedereen weet dat je met alleen anders en/of minder eten je doel niet zult bereiken.

Momentous 50%Nu heb ik al een paar jaar eindelijk het lijf dat bij mij past. Het voelt alsof ik zo ‘hoor te zijn’. Bovendien voel ik me een stuk fitter sinds ik sport en anders eet. Veel lekkerder in mijn vel dus, ik kan het iedere vrouw aanraden die ontevreden is over haar lijf. Of dat makkelijk was? Nee, natuurlijk niet! Het vroeg veel discipline, regelmatig afzien en toch deed ik het en daar ben ik trots op ook. Hoewel ik nu door een blessure veel minder sport dan ik deed, blijf ik gelukkig keurig op gewicht. Ik heb geleerd me te beheersen met eten. Die controle is prettig en geeft mij het lijf dat ik wil hebben en houden.

Dus Fajah, laten we vooral een beetje normaal blijven doen met z’n allen en niet vergeten te genieten van het leven. Zo hysterisch als jij het allemaal voorstelt, daar wordt geen meisje of vrouw gelukkig van, lijkt mij. Ik heb bovendien nog nooit een man gesproken die zo’n keiharde sixpack bij een vrouw aantrekkelijk vindt. Mijn blubberbuikje blijft dus, dan maar geen ‘killerbody’…

(Foto 1 & 2 via Pinterest)

Buiten verbonden met binnen…

image8-2Al een aantal keer was ik met de auto de verkeersborden gepasseerd waarop Museum Voorlinden stond aangegeven.  Ook had ik erover gelezen en erover gehoord op radio en televisie. Een nieuw museum, zó dicht bij huis, waarom was ik daar nog niet geweest? Afgelopen zondagmiddag had ik een paar uur voor mezelf en dus tufte ik in mijn Twingo naar Wassenaar.

Museum Voorlinden is een particulier museum voor hedendaagse en moderne kunst en ligt op het prachtige Landgoed Voorlinden aan de Buurtweg in Wassenaar. Voor mij een bekende plek, omdat familie van mijn man daar lang heeft gewoond en mijn schoonmoeder zelfs in deze straat opgroeide. Wel apart dat dit landgoed mij destijds nooit is opgevallen. De ligging is werkelijk fenomenaal. Vanaf het parkeerterrein loop je in ongeveer tien minuten naar het museum toe. Ergens in de verte zie je het liggen, het doemt op uit de groene velden en is omgeven door veel natuurschoon. Voorlinden is sinds 2011 eigendom van kunstverzamelaar Joop van Caldenborgh. In 2013 is men begonnen met de bouw van het museum, dat op 11 september 2016 open ging voor publiek.

image7-5Je passeert eerst het museumrestaurant, dat zeer sfeervol is en bovendien goede koffie heeft, niet geheel onbelangrijk wat mij betreft. Als je verder loopt zie je een groot modern gebouw, dat is het museum. Omdat het een particulier museum is, is de museumkaart niet geldig. De ervaring van dit museum is de toegangsprijs van vijftien euro echter meer dan waard. Het gebouw neemt direct bezit van je zodra je er een voet binnen zet. Grote, witte ruimtes met immens hoge plafonds, ze nemen je op, zuigen je mee het gebouw in.

image3-16Ik geniet het meest in een museum als het gebouw ook iets met mij doet. Dat was bij Museum Voorlinden zeker het geval. Op veel plekken in het museum heb je prachtig uitzicht naar buiten. De omgeving is bijna een met het interieur. Op sommige plekken zijn banken neergezet, zodat je gewoon even lekker naar buiten kunt turen. Ik was er nu natuurlijk in de winter, maar het moet hier ’s zomers helemaal mooi zijn.

De collectie en tentoonstellingen zijn zeer boeiend. Bijzondere kunst, die je met andere ogen naar de wereld laat kijken. Door de grote ruimtes ben je je heel bewust van je lijf, ik voelde me klein (dat ben ik ook) maar prettig in dit gebouw. Over de kunst ga ik verder niets schrijven, daar ben ik niet de aangewezen persoon voor. Ik heb veel foto’s gemaakt en met een kleine selectie wil ik je over de streep trekken jezelf de ervaring van dit museum te gunnen. Je zult zien dat je er een rijker mens van wordt…