Met beide beentjes op de grond…

IMG_8791Lang heb ik geaarzeld of ik deze blog wel zou schrijven. Die twijfel is er nog steeds, maar toch heb ik de knoop doorgehakt achter het toetsenbord plaats te nemen. Waarom ik een blog schrijf over een situatie die me raakte tot in mijn ziel, waar ik verdrietig van werd (en nog soms word) en waarvan ik niet weet of mijn zoon het me later in dank zal afnemen? Het antwoord is simpel: omdat schrijven mij helpt mijn emoties te verwerken. Omdat ik een taboe wil doorbreken. Omdat mijn leven echt niet perfect is ondanks alle leuke, positieve dingen die ik deel in de sociale media. Omdat het leven met een kind met een prothese gewoon niet altijd even makkelijk is. Daarom.

Al jaren roept mijn achtjarige zoon Willem dat hij op voetbal wil. Hoe vaak we hem ook hebben uitgelegd dat we dat geen goed idee vinden met zijn beenprothese, hij blijft erop terugkomen. Willem is gek van voetbal, groot fan van Bayern München en heeft posters van zijn grote helden op zijn kamer hangen. We krijgen het hem maar niet aan zijn verstand gepeuterd dat dat nepbeen nogal hard is en dat dat bij een fysieke sport als voetbal toch onhandiger is dan bij bijvoorbeeld hockey, de sport die hij nu al twee jaar met veel plezier doet.

Na een bezoek aan het schoolvoetbaltoernooi van mijn dochter ging hij thuis aan tafel zitten en zei: “mama, ik wil zo graag een heel lichaam”. Zo’n opmerking snijdt door je ziel, doet pijn in je hart. “Dat begrijp ik heel goed lieverd, ik zou ook liever willen dat je twee gewone benen had, maar helaas is dat niet zo”, was mijn reactie, terwijl ik het brok in mijn keel wegslikte. In de minuten die daarop volgden, werd Willem heel erg boos, ging gooien met alles wat maar voor handen was en huilde hard. Hij was volledig over zijn toeren en intens verdrietig. Ik heb hem maar even gelaten. Hij vertrok naar zijn kamer en dat gaf mij de tijd om na te denken welke benadering de beste zou zijn als hij weer beneden zou komen.

Ruimte geven aan de emoties die erbij horen, dat leek mij het beste. Praten met Willem, hem laten weten dat hij boos en verdrietig mag zijn. Niet gaan opsommen wat hij toch allemaal zo ontzettend goed kan met zijn prothese. Dat hij heel goed kan hockeyen, dat hij sneller dan ieder ander kind zijn twee zwemdiploma’s had, dat dat been hem eigenlijk nooit belemmert. Het lastige is de balans zoeken tussen er enerzijds met hem over praten en er anderzijds niet de hele tijd opnieuw over te beginnen. Dat is hartstikke moeilijk. Als ouder wil je het beste doen voor je kind en moet je op dat moment zorgen dat je je eigen verdriet over de situatie parkeert.

“Wat kan je helpen?” vroeg ik aan Willem. “Zou het helpen als je alles wat in je hoofd zit, wat je denkt, opschrijft in een schrift?” “Ik heb geen schrift”, was zijn reactie. Gelukkig heeft zijn schrijvende moeder altijd een voorraadje op zolder liggen. Ik pakte een cool schrift met een plaatje van New York en gaf het aan hem. Dit bleek een goed idee, want hij ging meteen aan tafel zitten schrijven. Willem heeft dus nu een dagboek, waarin hij zijn gedachten aan het papier kan toevertrouwen. Mijn zoon lijkt als twee druppels water op mij en ik ben blij dat mijn suggestie het gewenste effect heeft. Dat schrijven hem helpt, zoals het voor mij ook helend werkt.

IMG_8735Acht jaar lang hadden we er eigenlijk geen ‘last’ van. En nu dus wel. Al is ‘last’ natuurlijk niet het juiste woord. Willem wordt ouder en zal er vast wel vaker mee geconfronteerd worden dat hij liever een echt been wil. Nuchter blijven, met beide beentjes op de grond, dat is mijn taak als moeder. En de emoties die ik er zelf door voel, die vertrouw ik dan wel aan mijn eigen papier toe…

9 gedachtes over “Met beide beentjes op de grond…

  1. Goed gehandeld Merlijn!! Eindelijk kan hij eens goed kwaad worden over zijn “been”. Wij bij alles maar roepen wat stoer!! enz. Maar hij loopt toch ook tegen zijn beperkingen op en daar boos over zijn en ook kunnen uiten hoort er ook bij! Voor allemaal moeilijk.😞Xx

    Like

    1. Dankje Rina, het hoort er inderdaad bij en hij mag boos zijn en verdrietig. En ik ook. Je doet je best het goede te doen, meer kun je niet. En extra knuffels geven natuurlijk 😉😘

      Like

  2. Heb altijd gevonden dat jullie er zo goed mee omgingen en nu laat je ook weer zien dat je Willem op het goede spoor zet en hem ruimte geeft voor zijn boosheid en verdriet !!Ik ben heel trots op julli,maar vooral op Willem !!!!👍

    Like

  3. Volg je hart als moeder…jij voelt zoals nu blijkt ….wat hij nodig heeft!Met jullie betrokkenheid en vooral de liefde die hij krijgt zal hij groot en sterk maar vooral”sportief”blijven en worden..

    Like

  4. Goed gedaan Merlijn, ieder kind reageert anders, maar mettertijd komt hij vanzelf op zijn pootjes (inclusief prothese) terecht, zeker met jullie hulp. Willem is nog maar acht, dat is wel jong om dingen te kunnen begrijpen. Zelf kreeg ik jeugd-reuma rond mijn 14e. Enkele jaren later was ik weer beter, maar enkele gewrichten waren wel onherstelbaar beschadigd. Nu 44 en alles gaat prima hoewel ik inmiddels wel beschik over twee titanium heupen. Mijn broers zijn professionele volleyballers geworden in eredivisie en Nederlands team. Zelf kon ik dat helaas niet. Na een periode van frustratie kwam uiteindelijk echter ook acceptatie. Het is wat het is. En Willem wordt uiteindelijk juist wie hij wordt, mede dankzij zijn prothese. Het heeft voor hem geen zin om zich druk te maken over wat toch niet beïnvloed kan worden, en hij kan zich beter gelukkig prijzen met al hetgeen hij wel kan, in plaats van zich druk te maken over de dingen die hij niet kan. Desalniettemin blijft het voor hem (en mij) stiekem toch altijd een beetje bitter nostalgisch om langs een sporthal of voetbalveld te fietsen. C’est la vie. Nogmaals, heel goed gedaan Merlijn.

    Like

Laat een reactie achter op lijn74 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s