De jeugd van tegenwoordig…

image1-5Mijn zoon is ziek. Gistermiddag kwam hij uit school en vertrok direct naar zijn kamer. Toen ik na een minuut of tien naar boven ging om bij hem te kijken, bleek hij in bed te liggen, diep weggedoken onder zijn dekbed met een iPad voor zijn witte neusje. Een zielig hoopje mens.

“Blijf jij morgen maar lekker thuis”, zei ik tegen hem. Het was tijd voor hem om een beetje bij te tanken en overstelpt te worden met moederliefde en onvoorwaardelijke aandacht.

Vandaag waren we dus samen thuis. Vroeger kon je ook écht ziek zijn als je op de basisschool zat. Niets van dat alles als je anno 2018 in groep 6 zit. Dan moet je alsnog je huiswerkschema checken, om te kijken wat er deze week ingeleverd moet worden. En oh ja, vrijdag is ook nog die toets, waar nog hard voor geleerd moet worden!

Volledig ziek zijn is er dus niet meer bij tegenwoordig. Als je ziek bent, zit je gewoon je rekensommen te maken. En ja, dat moest van mij. Met tegenzin kreeg ik mijn zoon zover dat hij aan de slag ging. Terwijl werkelijk ALLES in mij schreeuwde: laat dat kind gewoon ziek zijn! Hij doet het uitstekend op school; een keer geen huiswerk maken is geen ramp. Zijn taalhuiswerk had hij vandaag moeten inleveren. Dat mocht hij van mij laten voor wat het was.

Nu wacht dus nog die biologietoets aanstaande vrijdag. Het ging mij vandaag echt te ver om hem daarvoor te laten leren. Dat deden we dus ook niet. We kijken wel hoe het morgen gaat en ik stuur de juf wel een mail dat hij dit keer niet zo goed heeft kunnen leren. So be it.

Het puzzelt me waarom ik me hier zo over opwind. Ik ben namelijk blij dat mijn kinderen op de basisschool al een flinke portie huiswerk hebben. Het maakt de overgang naar het voortgezet onderwijs een stuk eenvoudiger. Huiswerk vraagt vooruit kijken, plannen en organiseren. Vaardigheden die je op de middelbare school en in de rest van je leven goed kunt gebruiken.

image2-2Is het mijn karakter, dat ik er slecht tegen kan als een ander voor mij bepaalt? Komt het doordat ik vind dat mijn kinderen al zoveel moeten op school? Dat ze te snel groot worden? Dat ik het hen zou gunnen nog wat langer kind te mogen zijn?

Het is de combinatie van al die factoren denk ik. Hoe heerlijk onbezorgd was mijn eigen jeugd en hoe groot is het contrast met de wereld waarin mijn kinderen opgroeien, waarin alles om presteren draait.  Ik koester de momenten waarop ik mijn kinderen het gevoel van mijn eigen jeugd kan meegeven. Kind mogen zijn. Omdat ze dat toch nog écht zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s