Waarom moet ik een leuke moeder zijn?

Niemand beweerde dat opvoeden makkelijk is, maar de laatste maanden vind ik het ingewikkelder dan ooit. Mijn kinderen zijn nu bijna 16 en bijna 14, wat mij uitgebreid laat kennismaken met de werking van het puberbrein. Via boeken en voorlichting op school heb ik mij wel degelijk verdiept in het onderwerp. Het gedrag van mijn pubers wordt voor een groot deel bepaald door hun hersenen, die nog in ontwikkeling zijn. Het feit dat ze in hun eigen bubbel leven, op zichzelf gericht zijn, dat de wereld om hen draait, ze (nog) geen gevolgen van hun gedrag kunnen overzien, je kunt het ze eigenlijk niet kwalijk nemen. Hoewel ik best begrijp hoe hun hersenen werken, moet ik daar als moeder maar mee dealen. En dat vind ik dus knap ingewikkeld.

Waar het op de basisschool nog ging over wie er op een partijtje mocht komen en welke traktatie er op school moest worden uitgedeeld, komen er tegenwoordig hele andere onderwerpen op mijn pad. Nu mijn dochter bijna 16 is, doet alcohol zijn intrede. Ze gaat naar feestjes bij vrienden en vriendinnen thuis, wat natuurlijk hartstikke gezellig is. Ze heeft een goed sociaal netwerk en leuke contacten. Omdat ik ook niet uit een ei kom, vroeg ik een keer, toen ze van zo’n verjaardagsfeestje thuis kwam, of er ook alcohol was en of zij ook iets had gedronken. Gelukkig gaf ze eerlijk antwoord, maar evengoed schrok ik toch toen ze aangaf wel degelijk een drankje te hebben gedronken. “Mijn god, ze is vijftien!”, was het eerste dat door mijn hoofd schoot. Ik probeerde het hoofd koel te houden en rustig een gesprek aan te gaan, om op die manier meer informatie te vergaren. De verjaardagsgasten bleken alleen te zijn gelaten en er was dus drank beschikbaar. Omdat ik niet wist of de ouders van de jarige die drank speciaal voor het feestje hadden neergezet, of dat het gewoon in huis was en dus gepakt kon worden, liet ik het onderwerp rusten. De volgende dag heb ik nog wel met haar gesproken over wat ik ervan vond en ook over wat ze had gedronken.

Nu begrijp ik ook wel dat pubers op zoek gaan naar hun grenzen en dat het avontuur dat alcohol heet, bij hun ontwikkeling hoort. Toch hoop je dat jouw kind sterk genoeg is om van de drank af te blijven, om niet te bezwijken onder de eventuele groepsdruk. Dat het immers ‘normaal’ is om op je vijftiende een drankje te doen. “Kom op mam, echt iedereen drinkt alcohol, sommige kinderen jatten het zelfs” krijg ik van mijn dochter te horen. Moet ik dat nu allemaal maar normaal vinden? Moet ik accepteren dat het er dus gewoon bij hoort? Nee. Dat doe ik dus niet. Ik vínd het niet normaal dat ouders drank faciliteren aan minderjarige kinderen, zonder dat ik hierover vooraf geïnformeerd word. De wet dat kinderen tot hun achttiende geen alcohol mogen drinken is er tenslotte niet voor niets. Alcohol is slecht voor een brein in ontwikkeling. Punt.

Natuurlijk probeert mijn kind het ook, en natuurlijk vindt zij dat wij véél te strenge ouders zijn. Dat zij altijd als eerste thuis moet zijn. Dat wij zeuren over het drinken van alcohol. Je moet van goede huize komen om als ouders voet bij stuk te houden en je eigen normen en waarden te blijven volgen. Want steeds weer blijkt dat andere ouders er niet zo moeilijk over doen. Dat hun kind best af en toe alcohol mag drinken. Telkens weer worden de argumenten ‘dat je het toch niet tegenhoudt’, ‘beter thuis dan buiten de deur’ en ‘wij deden dat vroeger toch ook?’ aangevoerd. En iedere keer gaat alles in mij steigeren. Hoe kun je als ouders aan je kind het signaal afgeven dat er weliswaar wetgeving is, maar dat jouw kind zich daar niet aan hoeft te houden? Dat het prima is om op je vijftiende alcohol te drinken? In wat voor wereld komen we dan met elkaar terecht? Ja, wij dronken vroeger ook alcohol, maar in ons geval mocht je vanaf je zestiende legaal een drankje drinken. Nu gelden nu eenmaal andere wetten en die zijn door voortschrijdend inzicht ontstaan.

Natuurlijk wist ik, als moeder van puberkinderen, dat ik hier op een bepaald moment mee te maken zou krijgen. Daarom probeer ik zo open mogelijk te zijn en wil ik dat alles bespreekbaar is. We hebben vaak genoeg gesprekken over alcohol en drugs, in de hoop dat ze door onze openheid in elk geval over de juiste informatie beschikken, de effecten kennen en geen drempels voelen om er met ons over te praten. Niets is minder waar. Natuurlijk vertellen je kinderen je niet alles, en dat hoeft ook helemaal niet. Je wilt als ouders ook echt niet alles weten, geloof me. Wat de beste aanpak is als je merkt dat je kind je blijkbaar niet zoveel vertelt, ik heb serieus geen idee. Het is het eeuwige dilemma van enerzijds goed contact met je kind willen hebben en anderzijds grenzen willen stellen, omdat je vindt dat dat nodig is.

Het is niet mijn doel om de beste vriendin van mijn kinderen te zijn. Ik ben hun moeder. Dat is een andere relatie en vraagt dus regelmatig om het nemen van impopulaire beslissingen. Op welke manier doet dat hen dat goed? Het leven ís gewoon niet altijd leuk. Je krijgt te maken met tegenslag en krijgt teleurstellingen te verwerken. Het lijkt mij juist uitermate zinvol als je daarmee om leert gaan. Dus ja, grenzen stellen en nee, niet alles mag.

Binnenkort wordt dochterlief zestien. Natuurlijk mag ze een feestje geven. We kopen met alle liefde vele pakken ijsthee voor haar en nee, we verlaten ons huis niet. Dan maar geen leuke moeder…